اسپلینت بینی یکی از مهم ترین بخش های دوره پس از عمل بینی است؛ ابزاری کوچک اما تاثیرگذار که نقش آن در شکل گیری نتیجه نهایی بیشتر از چیزی است که بسیاری از بیماران تصور می کنند. اگرچه اسپلینت معمولا به عنوان یک مرحله کوتاه پس از جراحی در نظر گرفته می شود، اما آشنایی با عملکرد آن، نحوه مراقبت از آن و مدت زمانی که باید روی بینی بماند، می تواند تا حد زیادی از نگرانی ها و ابهامات بعد از عمل بکاهد. بسیاری از افراد پس از جراحی با سوالاتی مانند «اسپلینت دقیقا چه کاری انجام می دهد؟»، «اگر شل شد چه کنم؟» یا «چه زمانی برداشته می شود؟» مواجه می شوند. دانستن پاسخ این پرسش ها پیش از جراحی باعث می شود با اطمینان بیشتری وارد روند درمان شوید و در روزهای بعد از عمل نیز بهتر بتوانید از بینی خود مراقبت کنید.
اسپلینت بینی چیست ؟
اسپلینت، آن وسیله پلاستیکی یا گچی که پس از عمل روی بینی قرار می گیرد، یکی از مهم ترین بخش های فرآیند جراحی زیبایی است که نقشی حیاتی در حفظ فرم جدید بینی و محافظت از بافتهای حساس ایفا می کند. شاید در نگاه اول حضور این وسیله کمی ناخوشایند به نظر برسد، اما دانستن دلیل استفاده از آن، نحوه مراقبت صحیح و زمان دقیق برداشتنش می تواند تاثیر زیادی بر راحتی شما و نتیجه نهایی عمل داشته باشد. اگر می خواهید با تمامی نکات مربوط به اسپلینت ، عوارض احتمالی عدم رعایت آن و راهکارهای مقابله با خارش یا ناراحتی آشنا شوید، ادامه این مقاله را مطالعه کنید تا با آمادگی کامل و خیالی آسوده این دوران را پشت سر بگذارید.
جهت دریافت مشاوره درمورد اسپلینت بینی ، فرم زیر را پر کنید
استفاده از اسپلینت بینی برای چه افرادی لازم است ؟
به گفته جراح بینی رشت ، استفاده از اسپلینت بینی برای اکثر افرادی که جراحی زیبایی بینی (رینوپلاستی) یا جراحی انحراف بینی (سپتوپلاستی) انجام می دهند، ضروری و اجتناب ناپذیر است. به ویژه در عمل هایی که شامل شکستن استخوان های بینی (اتوتومی) برای تغییر فرم یا اصلاح قوس آن است، اسپلینت نقش یک گچ محافظتی را بازی می کند تا استخوان ها در جای جدید خود به درستی جوش بخورند و جابجا نشوند. همچنین برای کسانی که پوست بینی ضخیمی دارند یا جراحی پیچیده ای برای تغییر ساختار غضروفی داشته اند، این وسیله برای فشرده نگه داشتن بافت ها و جلوگیری از جمع شدن پوست روی فرم جدید بینی بسیار حیاتی است و بدون آن، نتیجه جراحی ممکن است با تغییرات ناخواسته و نامطلوب مواجه شود.
علاوه بر بیمارانی که تغییرات اسکلتی داشته اند، استفاده از اسپلینت برای افرادی که جراحی های ترمیمی انجام می دهند یا نیاز به اصلاح انحراف شدید تیغه بینی دارند، نیز الزامی است. در این موارد، اسپلینت علاوه بر حفظ شکل ظاهری، به عنوان یک آتل داخلی یا خارجی عمل می کند تا از بازگشت انحراف یا آسیب به تیغه بینی در روزهای اولیه که بافت ها بسیار نرم و حساس هستند، جلوگیری کند. حتی در برخی عمل های محدودتر که نیاز به شکستن استخوان نیست، جراح ممکن است برای کاهش تورم و حفظ فرم غضروف های اصلاح شده ، استفاده از اسپلینت را توصیه کند تا بیمار با خیالی آسوده دوره نقاهت را طی کند و بهترین نتیجه زیبایی را کسب نماید.
انواع اسپلینت بینی بعد از عمل
به طور کلی، اسپلینت ها در دو دسته اصلی اسپلینت داخلی بینی و اسپلینت خارجی بینی قرار می گیرند. هر یک از این دو نوع برای هدف خاصی طراحی شده اند و نقش متفاوتی در پایداری نتیجه جراحی دارند. انتخاب نوع اسپلینت بر اساس تکنیک جراحی، میزان اصلاح ساختار بینی و ارزیابی تخصصی جراح انجام می شود. در ادامه، هر یک از این دو نوع اسپلینت را به صورت دقیق و تخصصی بررسی می کنیم.
اسپلینت داخلی بینی
اسپلینت داخلی که در داخل سوراخ های بینی قرار می گیرد، یکی از مهم ترین ابزارهای حمایتی در جراحی های پیچیده بینی است. جنس این اسپلینت معمولاً از سیلیکون نرم و انعطاف پذیر است تا بیمار با کمترین میزان ناراحتی بتواند دوره پس از عمل را طی کند. برخلاف تصور برخی بیماران، هدف اصلی اسپلینت داخلی صرفاً فرم دهی نیست؛ بلکه کارکردهای حیاتی دیگری دارد.
در جراحی هایی که نیاز به اصلاح انحراف بینی (سپتوپلاستی)، بازسازی تیغه بینی، برداشتن پولیپ یا پاکسازی مسیر تنفسی وجود دارد، استفاده از اسپلینت داخلی ضروری است. این اسپلینت از چسبندگی مخاط بینی جلوگیری می کند، از تیغه اصلاح شده حمایت می کند و به ثابت ماندن ساختار داخلی بینی کمک می کند. علاوه بر این، مانع از خونریزی و انسداد حفره بینی می شود و مسیر عبور هوا را تا حد امکان باز نگه می دارد.
اگرچه وجود اسپلینت داخلی ممکن است باعث احساس گرفتگی یا فشار در بینی شود، اما این احساس کاملاً طبیعی و موقت است. معمولاً بین ۳ تا ۷ روز پس از جراحی، اسپلینت داخلی توسط پزشک در مطب خارج می شود. خارج کردن آن دردناک نیست و اغلب بیماران پس از برداشتن اسپلینت، احساس تنفس بهتر و سبکی در بینی دارند.
اسپلینت خارجی بینی
اسپلینت خارجی همان اسپلینتی است که روی پل بینی قرار می گیرد و به کمک چسب های پزشکی تثبیت می شود. این نوع اسپلینت معمولاً از آلومینیوم سبک، ترموپلاستیک یا مواد سازگار با پوست ساخته شده و به عنوان اصلی ترین محافظ خارجی بینی شناخته می شود. وظیفه اسپلینت خارجی، نگه داشتن شکل جدید بینی، محافظت در برابر ضربه، کاهش تورم و جلوگیری از جا به جایی استخوان ها و غضروف های جراحی شده است.
به دلیل اینکه شکل ظاهری بینی در جراحی های زیبایی اهمیت زیادی دارد، استفاده از اسپلینت خارجی در چند روز اول بعد از عمل یک ضرورت غیرقابل اجتناب است. به کمک این اسپلینت، فرم جدید بینی به تدریج تثبیت می شود و از وارد آمدن فشارهای ناخواسته جلوگیری می گردد. معمولاً بین ۵ تا ۱۰ روز این اسپلینت روی بینی باقی می ماند و برداشتن آن تنها توسط پزشک انجام می شود تا از هرگونه آسیب احتمالی جلوگیری شود.
آیا در آوردن اسپلینت بینی درد دارد ؟
در آوردن اسپلینت بینی معمولاً هیچگونه دردی ندارد و بیمار در لحظه برداشتن آن تنها احساس یک فشار ملایم یا کشیدگی خفیف روی پوست خود را تجربه می کند که کاملاً قابل تحمل است. از آنجا که اسپلینت صرفاً روی سطح بینی قرار گرفته و با چسب های مخصوص محکم شده است، فرآیند جدا کردن آن توسط پزشک بدون نیاز به بی حسی و در کسری از ثانیه انجام می شود و بسیاری از بیماران پس از انجام آن اظهار می کنند که تصور آن بسیار سخت تر از واقعیت بوده و احساس راحتی و سبکی پس از برداشتن اسپلینت، هرگونه نگرانی قبلی را از بین می برد.
نحوه گذاشتن اسپلینت بینی
روش قراردادن اسپلینت بعد از عمل بینی طبق مراحل زیر است :
آماده سازی و تمیز کردن سطح بینی
در اولین مرحله ، پس از اتمام جراحی و بستن بخیه ها، پزشک سطح پوست بینی را به دقت از هرگونه آلودگی ، خون یا چربی پاک می کند تا هیچ مانعی برای چسبیدن اسپلینت وجود نداشته باشد. این مرحله بسیار حیاتی است زیرا تمیزی کامل پوست باعث می شود چسب های پزشکی به خوبی روی پوست سوار شوند و اسپلینت در روزهای آینده ثابت باقی بماند.
شکل دهی و قرار دادن اسپلینت روی بینی
در این مرحله ، جراح اسپلینت مخصوصی که قبلاً بر اساس فرم جدید بینی شما انتخاب یا تراشیده شده است را با دقت روی ساختار بینی قرار می دهد. اسپلینت باید به گونه ای بنشیند که تمام بخش های اصلاح شده ، به ویژه استخوان های شکسته شده یا غضروف های تغییر یافته ، زیر پوشش محافظتی آن قرار گیرند تا در برابر ضربه و فشار محیط ایمن باشند.
ثابت کردن اسپلینت با چسب های پزشکی
پس از قرارگیری صحیح اسپلینت بینی ، نوبت به فیکس کردن آن می رسد تا کوچک ترین جابجایی در روزهای نقاهت رخ ندهد. جراح با استفاده از چسب های پارچه ای مخصوص یا چسب های پلاستیکی ، اسپلینت را با فشار ملایم و استاندارد روی بینی محکم می کند؛ این کار به گونه ای انجام می شود که هم تنفس بیمار را سخت کند و هم جریان خون را قطع ننماید، اما مانع از هرگونه لقی یا حرکت اسپلینت شود.
بررسی نهایی و تنظیم فشار
در مرحله پایانی ، پزشک یک بار دیگر محل اسپلینت و فشار چسب ها را بررسی می کند تا مطمئن شود اسپلینت کاملاً متناسب با آناتومی بینی قرار گرفته و هیچگونه فشار بیش از حد یا ناهنجاری در ظاهر آن وجود نداشته باشد. این بررسی دقیق تضمین می کند که اسپلینت نقش خود را به عنوان یک قالب محافظتی به بهترین شکل ایفا کند و فرم نهایی بینی پس از برداشتن آن، دقیقاً همان چیزی باشد که در نظر گرفته شده است.
